PrésentationMode d’emploiServices associésRéutilisations

Génération de PDF

Catalogue des ouvrages en relation avec celui-ci
Liste des chapitres de ce livre | Hippocrate

Santorio, Santorio. Commentaria in primam sectionem Aphorismorum Hippocratis

Venise, M. A. Brogiolli, 1629.

Nombre de pages : 291
Veuillez choisir ce que vous souhaitez télécharger au format PDF : L'ouvrage complet  Une sélection de pages (à préciser ci-dessous)

Afin d'éviter les soumissions automatisées, veuillez recopier le code ci-contre :
 
 [sans numérotation]  [Page de titre]
 [page blanche]  
 [sans numérotation]  Francisco Mariae II. Urbini Duci VI. Serensisimo, et invictissimo
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Epigramma
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  In Perillustris D. Sanctorii Sanctorii commendationem Pro editis in Aphorismos Hippocratis Commentarijs
 [sans numérotation]  Epigramma
 [sans numérotation]  Index quaestionum
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Index rerum, et sententiarum
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 1-2  Sanctorii Sanctorii olim in Patauino Gymnasio Medicinae Theoricam ordinariam primo loco profitentis Commentaria. In primam sectionem Aphorismorum Hippocratis
 3-4  Quaestio I. De Inscriptione
 5-6  
 7-8  Quaestio II. An aphorismi aliquo ordine traditi sint
 9-10  Quaestio III. De intentione Hippocratis & medicinae diuisione / Quaestio IV. An hic liber aphorismorum sit Isagogicus
 11-12  Quaestio V. De subiecto
 13-14  Quaestio VI. De medicina praestantia
 15-16  Aphorismus primus. Vita breuis, ars longa, occasio praeceps: experimentum periculosum, iudicium difficile. Nec solum seipsum praestare oportet opportuna facientem: sed & aegrum, assidentes, & exteriora
 17-18  Quaest. 7. Quid intelligat Hippocrates per vitam / Quaest. 8. An medicina sit ars, & qua ars: & de eius genere proximo
 19-20  
 21-22  
 23-24  Quaest. 9. Qua ratione ars medica sit coniecturalis
 25-26  Quaest. 10. Qua ratione ars medica vocetur longa
 27-28  
 29-30  
 31-32  
 33-34  Quaest. 11. Cur experimentum sit fallax
 35-36  Quaest. 12. De medicorum sectis
 37-38  Quaest. 13. Confidentia aegri in medicum cur iuuet
 39-40  
 41-42  Aphorismus secundus. In turbationibus alui, & vomitionibus, quae spontè fiunt, su qualia oportet purgentur, confert, & facilè ferunt: sin minus, contra fit: sic, & vasorum inanitio, si talis fiat, qualis fieri debeat, confert, & bene tolerant: sin minus, contra. Inspicere itaque oportet, & regionem, & tempus, & aetatem, & morbos, in quibus conueniat, aut non
 43-44  
 45-46  
 47-48  
 49-50  
 51-52  
 53-54  
 55-56  
 57-58  
 59-60  
 61-62  
 63-64  Quaest. 14. Qua methodo dignoscantur peccantes humores
 65-66  
 67-68  Aphorismus tertius. Habitus Athletarum, qui ad summum bonitatis attingunt, periculosi, si in extremo constiterint: neque enim possunt in eodem permanere, neque quiescere. Cum verò non quiescant, neque possint proficere in melius, reliquum est igitur, ut decidant in deterius.
 69-70  
 71-72  
 73-74  
 75-76  Quaest. 15. In quot pericula solent incidere Athletae
 77-78  Quaest. 16. Cur Athletae famescant & auidè comedant
 79-80  
 81-82  
 83-84  
 85-86  
 87-88  Quaest. 17. Quodnam sit illud quod indicat primo, & per se venae sectionem
 89-90  
 91-92  
 93-94  
 95-96  
 97-98  Aphorismus quartus. Victus tenuis atque exquisitus in morbis quidem longis semper, in acutis vero, in quibus non conuenit, periculosus. Et rursus qui ad extremum deuenit tenuitatis, grauis est. Nam, & repletiones, quae ad extremum deueniunt, graues sunt
 99-100  
 101-102  
 103-104  Quaest. 18. Quomodo in principio morborum acutorum possit praeuideri, quo die morbus sit terminaturus
 105-106  
 107-108  
 109-110  Quaest. 19. An cibus multus tenuis sit plenus, & an paucus plenus dici possit tenuis
 111-112  Quaest. 20. De conditionibus acutorum morborum
 113-114  
 115-116  
 117-118  
 119-120  
 121-122  Quaest. 21. De conditionibus corporum, quae sunt accomodata ad ieiunium
 123-124  
 125-126  
 127-128  Aphorismus quintus. In tenui victu aegri delinquunt, quo fit, ut magis laedantur: quicunque enim error committitur, maior in hoc fit, quam in paulò pleniori victu. Praeterea etiam sanis periculosus existit valde exquisitus victus, & constitutus: quoniam errores grauius ferunt: ob hoc igitur tenuis victus, atque admodum exquisitus, eo qui sit paulò pleniori magis periculosus
 129-130  
 131-132  
 133-134  Quaest. 22. De ieiunij detrimentis
 135-136  
 137-138  
 139-140  
 141-142  
 143-144  Aphorismus sextus. Extremis morbis, extrema exquisitè remedia optima sunt
 145-146  Quaest. XXIII. Quomodo contraria ut morbis, & remedia sint duo extrema
 147-148  Quaest. XXIV. An unum contrarium uni tantum sit contrarium
 149-150  
 151-152  
 153-154  
 155-156  
 157-158  
 159-160  
 161-162  Aphorismus septimus. Ubi igitur morbus peracutus est, statim extremos habet labores, & extremè tenuissimo victu utendum est. Ubi verò non, sed pleniorem victum contingit adhibere: tantum cibi indulgendum est, quanto morbus extremis est mollior
 163-164  
 165-166  
 167-168  Quaest. XXV. An in omnibus peracutis conueniat ieiunium
 169-170  Quaest. XXVI. A quibus causis fiant morbi peracuti / Quaest. XXVII. An febres semper adnexae sint morbis acutis
 171-172  Quaest. XXVIII. An quatuor tempora morborum differant à quatuor temporibus symptomatum
 173-174  
 175-176  
 177-178  Quaest. XXIX. An morbus in principio sit maior, quam in statu
 179-180  
 181-182  Quaest. XXX. An ut aegri sanentur debeant transire per quatuor morborum tempora
 183-184  
 185-186  Aphorismus octauus. Quando morbus in suo vigore constiterit, tunc victu tenuissimo utendum est
 187-188  
 189-190  
 191-192  Quaest. XXXI. Cur in principio morbi robusta virtus non vincat morbum: in vigore languida vincat
 193-194  Quaest. XXXII. An in vigore omnium acutorum nihil cibi dandum sit, ut iubet aphorismus
 195-196  Quaest. XXXIII. An in vigore fiat perfecta coctio / Aphorismus nonus. Coniectari autem oportet, an aeger cum victu sufficiat perdurare, donec morbus consistat; & nunquid prius ille deficiat, nec possit cum victu perdurare, ut morbus ante deficiat atque hebetescat
 197-198  
 199-200  
 201-202  
 203-204  
 205-206  
 207-208  Quaest. XXXIV. Ex quibus signis colligitur, an vires possint perdurare ad finem status
 209-210  Aphorismus decimus. Quibus igitur statim morbus consistit, his statim tenuis victus adhibendus est: quibus verò posterius debet consistere, his, & ipso consistendi tempore, & parum ante illud, cibus subtrahendus, prius vero uberius agendum, ut aeger sufficiat
 211-212  
 213-214  
 215-216  
 217-218  Aphorismus undecimus. In accessionibus abstinere oportet, nam cibum dare nocuum est, et quibus per circuitum fiunt cessiones, in ipsa accessione abstinere oportet
 219-220  
 221-222  Quaest. XXXV. Quomodo fiant paroxysmi febriles
 223-224  
 225-226  Quaest. XXXVI. Ostenditur, nec cibos, nec alia remedia conuenire in paroxysmis / Quaest. XXXVII. Ostenditur, & quae sint & quot sint tempora uniuersalia, & particularia febrium
 227-228  Quaest. XXXVIII. Ostenditur quando, & quomodo cibus sit aegris nocuus
 229-230  
 231-232  
 233-234  Aphorismus duodecimus. Accessiones verò & constitutiones morbi indicabunt, & anni tempora, & circuituum successiua incrementa, siue quotidie, siue alternis diebus, siue per maiora interualla fiant.
 235-236  
 237-238  
 239-240  
 241-242  Quaest. XXXIX. An Hippocrates doctrinam de pulsibus caluerit
 243-244  Quaest. XL. Quomodo successiua circuituum incrementa praenuncient paroxysmos, & morbos longos, vel breues
 245-246  Quaest. XLI. De causa immediata periodicationis
 247-248  
 249-250  
 251-252  De Methodo praecognoscendi paroxysmos, & vigores tardos, seu longos, vel breues
 253-254  
 255-256  
 257-258  Quaest. XLIII. De signis assidentibus
 259-260  Quaest. XLIIII. Cur Hippocrates solum octauo die secauerit venam Anaxione pleuritico
 261-262  Quaest. XLV. De signis coctionis
 263-264  Quaest. XLVI. De signis criticis / Quaest. XLVII. De signis mortis
 265-266  
 267-268  
 269-270  
 271-272  Quaest. XLVIII. De sputo, & sputamine
 273-274  
 275-276  Quaest. XLIX. De urinis
 277-278  
 279-280  
 281-282  
 283-284  Quaest. L. De alui excremencis & sudoribus
 285-286  Aphorismus decimustertius. Senes facillimè ieiunium ferunt: secundo loco qui aetatem consistentem habent: minus adolescentes: omnium minimè pueri, praesertim qui inter ipsos sunt viuidiores
 287-288  
 289-290  
 291-292  
 293-294  Quaest. LI. Ostenditur, quae corpora sint magis vel minus disposita ad ieiunium
 295-296  Quaest. LII. De aetatibus
 297-298  
 299-300  Aphorismus XIV. Qui crescunt plurimum habent calidi innati: plurimo igitur egent alimento, alioquin corpus absumitur: senibus verò parum calidi innati inest, paucis propterea fomitibus egent: quia à multis extinguuntur. Hanc etiam ob causam febres, senibus non similiter acutae fiunt, frigidum enim eorum corpus
 301-302  
 303-304  
 305-306  
 307-308  
 309-310  
 311-312  
 313-314  Quaest. LII. De calidi innati principijs
 315-316  
 317-318  Quaest. LIII. An calidum innatum sit solus calor temperamenti
 319-320  
 321-322  Quaest. LIV. An calidum innatum sit caeleste
 323-324  
 325-326  
 327-328  
 329-330  
 331-332  
 333-334  Quaest. LV. Quod calidum innatum sit temperamentum & non calor temperamenti
 335-336  
 337-338  
 339-340  
 341-342  
 343-344  
 345-346  Quaest. LVI. Quotuplex sit calidum innatum seu temperamentum innatum
 347-348  
 349-350  
 351-352  Quaest. LVII. An calor innatus differat specie, vel gradu ab ascititio
 353-354  
 355-356  Quaest. LVIII. Quodnam sit subiectum caloris febrilis, & naturalis
 357-358  
 359-360  Quaest. LIX. De calore influente, seu de spiritibus
 361-362  
 363-364  
 365-366  Quaest. LX. Quomodo calor natiuus perducat nos ad senectutem, & mortem
 367-368  Aphorismus XV. Ventres hyeme, & vere natura calidissimi sunt, & somni longissimi quare per ea tempora alimenta copiosiora sunt exhibenda: etenim tunc calor innatus plurimus est: unde & pluribus eget alimentis, indicio sunt aetates, & Athletae
 369-370  
 371-372  
 373-374  
 375-376  Quaest. LXI. An ver sit medium inter hyemem & aestatem per negationem, vel per participationem extremorum
 377-378  Quaest. LXII. De somne in quibus Galenus conueniat, & differat ab Aristotele
 379-380  
 381-382  Quaest. LXIII. In quo anni tempore cibus debeat esse copiosior
 383-384  Quaest. LXIV. Quomodo hyeme sit plus calidi innati, quam alijs temporibus
 385-386  
 387-388  Aphorismus XVI. Victus humidus febricitantibus omnibus confert, maximè verò pueris, & alijs, qui tali victu uti consueuerunt / Quaest. LXV. An solus vistus humidus sit medicinalis
 389-390  Quaest. LXVI. Quid intelligat per victum humidum
 391-392  
 393-394  Quaest. LXVII. Methodus curandi affectus complicatos
 395-396  Quaest. LXVIII. De serie omnium indicantium
 397-398  
 399-400  
 401-402  Quaest. LXIX. An contraria contrarijs curentur
 403-404  
 405-406  Quaest. LXX. An similia similibus conseruentur
 407-408  
 409-410  Aphorismus XVII. Et quibus semel, aut bis, & quibus plura ne, an pauciora particulatim oporteat afferre considerandum. Condonandum autem aliquid tempori, & regioni, & aetati, & consuetudini
 411-412  
 413-414  
 415-416  Quaest. LXXI. De quatuor regulis pro cibandis aegrit
 417-418  Quaest. LXXII. Quomodo interpretandus sit aphorismus decimus secundae sec. "impura corpora quanto magis nutries &
 419-420  Quaest. LXXIII. Quando conueniant epichierastica, & quae sint, & quomodo multum, & saepé illis uti liceat
 421-422  
 423-424  Aphorismus XVIII. Aestate, & autumno cibos difficillimè ferunt. Hyeme facilimè. Secundum locum ver habet / Quaest. LXXIIII. Unde morbi autumnales, & malignae febres oriantur
 425-426  
 427-428  
 429-430  Aphorismus XIX. His qui per circuitus accessiones habent, nihil dare oportet, neque cogere: sed subtrahere ante iudicationes
 431-432  
 433-434  
 435-436  
 437-438  Aphorismus XX. Quae iudicantur, & iudicata sunt integrè, neque mouere, neque nouare aliquid, siue medicamentis, siue aliter irritando, sed sinere
 439-440  
 441-442  
 443-444  Quaest. LXXV. De conditionibus perfectissimae crisis
 445-446  
 447-448  Quaest. LXXVI. Quid agendum in die decretoria, si natura nihil operatur
 449-450  Quaest. LXXVII. An motus symptomatici sint adiuuandi
 451-452  
 453-454  Quaest. LXXVIII. An critici dies pendeant a mense medicinalis
 455-456  Quaest. LXXIX. De causis citae, & tardae apparitionis Lunae
 457-458  
 459-460  Quaest. LXXX. Ostenditur quemlibet diem esse posse indicatorium, & iudicatorium
 461-462  Quaest. LXXXI. A quibus causis proueniant dies critici
 463-464  
 465-466  Aphorismus XXI. Quae ducere oportet, quo maximè natura vergit per loca conferentia eò ducere conuenit
 467-468  Quaest. LXXXII. Quando topica applicantur corpori non purgato
 469-470  Quaest. LXXXIII. Sex conditiones requiruntur, ut loca sint conferentia
 471-472  
 473-474  Quaest. LXXXIV. Quaenam sint conditiones, quae reddunt loca magis, & minus conferentia
 475-476  Quaest. LXXXV. De reuulsione
 477-478  
 479-480  Quaest. LXXXVI. An reuulsio indicetur non solum à materia fluente sed à fluxa, & fluxura
 481-482  Quaest. LXXXVII. In quibus reuulsio, & deriuatio conueniant & differant / Aphorismus XXII. Concocta medicari, atque mouere, non cruda neque in principijs, modo non turgeant: plurima verò non turgent
 483-484  Quaest. LXXXVIII. De speciebus coctionis
 485-486  
 487-488  
 489-490  
 491-492  Quaest. LXXXIX. Quid intelligat per non cruda
 493-494  
 495-496  Quaest. XC. An materia tenuis sit incrassanda
 497-498  
 499-500  Quaest. XCI. De minoratiuis
 501-502  
 503-504  
 505-506  
 507-508  
 509-510  Aphorismus XXIII. Deiectiones non multitudine sunt extimandae: sed si talia deijciantur, qualia conueniunt, & aegri facile tolerant. Atque ubi usque ad animi defectionem expedit ducere, faciendum, si aeger possit tolerare
 511-512  
 513-514  
 515-516  Quaest. XCII. An euacuatio sanguinis usque ad animi deliquium fieri possit / Quaest. XCIII. In quibus casibus conueniat sanguinis euacuatio usque ad animi deliquum
 517-518  
 519-520  Quaest. XCIV. An in magnis doloribus ante phlebotomiam conueniant anodyna
 521-522  Aphorismus XXIV. In acutis passionibus, rarò, & in principijs, medicinis purgantibus uti, & hoc cum praemeditatione faciendum
 523-524  Quaest. CXV. Antequam materia turgens purgetur, quae sint praemeditanda
 525-526  
 527-528  
 529-530  Aphorismus XXV. Si qualia oportet purgari, purgentur, confert, & facilè ferunt: si contra difficulter
 531-532  
 [sans numérotation]  Errata nonnulla Corrigenda

Afin d'éviter les soumissions automatisées, veuillez recopier le code ci-contre :