PrésentationMode d’emploiServices associésRéutilisations

Liste des pages

Catalogue des ouvrages en relation avec celui-ci
Liste des chapitres de ce livre | Le contexte médical de la révolution scientifique Cliquez ici pour telecharger tout ou partie de ce document au format Adobe PDF (Acrobat) PDF

Liceti, Fortuneo. De spontaneo viventium ortu
Vicetiae : ex typ. D. Amadei ; apud F. Bolzetam, bibliopolam patavinum, 1618.

Les pages sont affichées 100 par 100.
Cliquez sur les flèches pour passer au lot suivant.
Cliquez sur un numéro de page pour
commencer votre lecture à partir de cette page
 

Nombre de pages : 369            1-100 page précédente
[sans numérotation] [Page de titre]
[page blanche]
[sans numérotation] Epistola
[sans numérotation]
[sans numérotation]
[sans numérotation] Errata
1 Index
2
3
4
5
6
7
8
9
10
1 Praefatio, in qua propositi utilitas, et summa necessitas ostenditur; occasio scribendi, et modus tractationis explicatur
2
3 Liber Primus, in quo aliorum omnes opiniones examinantur. Recensentur, ac in ordinem rediguntur sententiae de proposito expendendae. Caput Primum
4 Prima opinio Cardani statuentis nullum esse finem spontaneae viuentium originis; sed ea temere, casuque produci. Cap. II. Conuellitur allata sententia, ostendendo sponte nascentia non fortuito, casuue fieri, sed gratia finis determinati. Cap. III
5 Diluuntur Cardani argumenta, ostendendo viuentia sponte genita fieri semper ex materia determinata, et non praeter intentionem agentis particularis. Cap. IV
6 Occurritur aliae rationi, demonstrando viuentia sponte genita obtinere illam perfectionem, quae fini est necessaria. Cap. V
7 Secunda opinio Theophili Zimarae dicentis viuentia sponte gigni ne frustra sit disposita materia; et ideo secundaria ratione a Natura intendi. Cap. VI. Expenditur Zimarae sententia, ostendendo sponte genita non oriri per accidens; non ex secundario naturae instituto; non ne materiae ad animationem disposito frustra sit. Cap. VII
8 Respondentur argumentis Zimarae, ostendendo quo fine differant viuentia sponte genita a viuentibus semine ortis; quae ratio nominis, quae perpetuitas, et quae multitudo insit sponte natis. Cap. VIII
9 Marcelli placitum asserentis viuentium ortum spontaneum esse ob unam uniuersi perfectionem. Cap. IX. Examinatur propositum dogma, ostenditur que uniuersi perfectionem, ac decus non esse finem, cuius gratia viuentia sponte nascantur. Cap. X
10 Satisfit rationibus oppositis, ostendendo quomodo in finali caussa differant rerum perfectarum, et imperfectarum species; et viuentia non esse partes uniuersi. Cap. XI. Lactantij sanctio statuentis finem spontanei viuentium ortus esse humanae sapientaie exercitationem. Cap. XII
11 Proposita sententia cribratur , ostendendo quae sit habitudo animi ad corpus: quomodo erga mala, et bona se habeat sapientia; et mala non esse finem. Cap. XIII
12 Satisfit argumentis Firmiani, demonstrando viuentia sponte nascentia non esse mala hominibus proposita; nec eorum finem esse humanae sapientiae exercitationem. Cap. XIV
13 Hieronymi Gabucini sententia fuit, viuentia sponte nasci ad aeris purgationem, et salubritatem. Cap. XV. Trutinatur allata opinio, monstrando sponte genita viuentia non consumere materiam putridam, nec aerem purgare; sed potius tetra lue inquinare. Cap. XVI
14 Occurritur argumentis oppositis, explicando qua ratione Natura maiorem curam habeat nobiliorum; non sinat ese ociosam materiam putrem; ac vermes se habeaut in ventre; atque in uniuerso. Cap. XVII
15 Caesalpini placitum dicentis viuentium spontaneam originem esse tum ut initio mundi animantiae physicae gigni potuerint; tum ut peste, vel igne, vel diluuio abolitae animatorum species omnes naturaliter regenerari valerent. Cap. XVIII
16
17
18 Examinatur Doctissimi Caesalpini sententia, et ostenditur primam omnium animalium originem spontaneam esse non potuisse; viuentium speciem ullam spontanea generatione perpetuam seruari non posse; et homines, aliaque infra hominem sita praestantiora bruta spontaneo exortu non prouenire ulla ratione valere. Cap. XIX
19
20 Respondetur argumentis obiectis, et primo desumpto a prima omnium animalium origine ab initio mundi. Cap. XX
21 Soluitur secunda Caesalpini ratio ducta ab aeternitate specierum seruanda, vel omnibus iniuiduis animantium peste, aut igne, aut Diluuio consumptis. Cap. XXI
22
23
24 Diluitur tertia Caesalpini ratio deprompta ab origine spontaneae viuentibus perfectioribus adscripta; et primum exependuntur vetustiorum Philosophorum, Poetarum, ac vulgi placita de proposito. Cap. XXII
25
26
27 Auicennae sententia de ortu hominum spontaneo in secundam confirmationem allata expenditur. Cap. XXIII
28 Magni Alberti opinio de hominum spontanea origine in eandem probationem proposita expenditur. Cap. XXIV
29 Quomodo caelum concurrat ad viuentium procreationem; unde soluitur tertia confirmatio de ortu hominum spontaneo. Cap. XXV
30
31 Quarta confirmatio de ortu hominum spontaneo examinatur, desumpta a modo, quo natura res procreare consuenit. Cap. XXVI
32
33 Quinta confirmatio spontanei hominum ortus expenditur ab eo desumpta, unde generabilium species aeternitatem nanciscantur. Cap. XXVII
34 Sexta confirmatio spontanei ortus hominum petita ex humanis figuris in belluis, ac lapidibus enodatur aperiendo talium figurarum caussas. Cap. XXVIII
35
36 Septima confirmatio conuellitur desumpta a constellationibus viuentium generationem respicientibus. Cap. XXIX
37 Octaua ratio diluitur, petita ex proportione inter Solem, et parentes intercedente in pangendis animalibus. Cap. XXX
38 Nona ratio explicatur desumpta ex dicto Aristotelis de ortu hominum ex verme. Cap. XXXI
39 Decima ratio dissoluitur ex Aristotele allata alicubi dicente quae semine gignuntur, eadem sponte posse oriri. Cap. XXXII. Undecima ratio tollitur educta ex eo, quod Aristoteles de hominibus e terra natis protulit. Cap. XXXIII
40 Duodecima ratio soluitur explicatione problematis, quo Aristoteles agit de ortu magnorum animalium in magnis mutationibus. Cap. XXXIV
41
42 Proponitur opinio dicentium caussam formalem spontaneae viuentium generationis esse putredinem. Cap. XXXV
43 Proscinditur allata opinio probando formalem caussam spontanei viuentium ortus non esse putredinem. Cap. XXXVI
44 Diluuntur argumenta, quae prius ostendere videbantur putredinem esse formam ortus spontanei viuentium; ac primum desumptum ex germinatione lecti defossi. Cap. XXXVII
45 Soluitur altera ratio petita ex modo, quo docet Aristoteles animalia fieri in ijs, quae putrescunt. Cap. XXXVIII
46 Diluitur alia ratio petita ex interpretatione Magni Alberti ad cum textum Aristotelis. Cap. XXXIX. Tollitur aliud argumentum ex Aristotele desumptum referente ortum animalium spontaneum in caliditatem putrefacientem. Cap. XL
47 Ex Aristotele dicente animalia creari vel siccis humescentibus, vel humidis siccescentibus, non haberi putredinem esse formam spontaneae viuentium generationis. Cap. XLI
48 Alia ratio explicatur ducta ex ortu ostreorum ab Aristotele promulgato. Cap. XLII
49 Diluitur ultima ratio, declarato celebri problemate Aristotelis de viuentibus ortis e semine nostro putrescente, ac ex alijs excrementis. Cap. XLIII
50 Alterea opinio Plutarchi, Magni Alberti, et Vallesii dicentium formalem caussam spontaneae viuentium generationis esse coctionem. Cap. XLIV
51 Coctionem non esse formam spontanei viuentium ortus, sed praeuiam dispositionem materiae: Quare proscinditur allata opinio. Cap. XLIV
52
53 Occurritur argumentis dudum allatis in confirmationem proscissae opinionis; primumque petito a mutatione, quae fit in coctione Cap. XLVI. Coctionem ea relatione, qua putredini comparatur in habitudine ad mistum, non sortiri rationem formae generationis: unde tollitur alia ratio. Cap. XLVII
54 Tertia ratio diluitur desumpta ex generatione fruticis e semine. Cap. XLVIII. Quartae rationis desumptae ex ortu vermium cum coctione, solutio. Cap. XLIX
55 Quinta ratio tollitur adscribens ortum spontaneum animalium calori coquenti. Cap. L. Satisfit sextae rationi, quae a fine coctionis, et generationis desumitur; coctionisque finis detegitur. Cap. LI
56
57 Septima ratio diluitur ostendendo materiam diuersa ratione per coctionem a calore, et per generationem ab efficiente primario terminari. Cap. LII
58
59 Octauae rationi respondetur, ostendendo quomodo Aristoteli plurima constent a caliditate, quae concoxerit. Cap. LIII. Theophrastum non assentiri dicentibus coctionem esse formam spontanei viuentium ortus. Cap. LIV
60 Bonamicum non suffragari opinantibus spontaneae viuentium generationis caussam formalem esse coctionem. Cap. LV
61 Materiam, ex qua proxime generantur viuentia, quae sponte nascuntur, vulgo, et Scaligero esse substantiam putrem. Cap. LVI
62 Proscinditur allata sententia; et primum ostenditur materialem caussam spontaneae viuentium generationis uniuersim sumptae non esse putridam corpulentiam. Cap. LVII
63 Nullum viuens sponte ortum, etiam in rebus putrescentibus, genitum esse Aristoteli ex putri materia. Cap. LVIII
64 Materiam spontaneae viuentium generationis non esse substantiam putridam, eo quia putredo sit dispositio materiei praecedens generationem. Cap. LIX
65 Putredinem non esse in materia spontaneae viuentium generationis tanquam priuationem: exercitatio cum subtilissimo Scaligero. Cap. LX
66
67 Diluuntur argumenta euersae opinionis, et primo desumptum a communi placito. Cap. LXI. Tollitur alia ratio fulta dicto Aristotelis asserentis viuentia sponte nata gigni cum putredine. Cap. LXII. Tertiae rationi ex Aristoteleo dogmate deductae occurritur. Cap. LXIII. Quarta ratio tollitur ex Aristoteleo itidem placito desumpta. Cap. LXIV
68 Materiam proximam spontaneae viuentium generationis Ianduno, et Mercenario esse humidum, quod ex misto putrescente dissoluitur, ac segregatur. Cap. LV. Spontanei viuentium ortus materiam absolute non esse humidum ex re putrescente segregatum. Cap. LXVI
69 Soluuntur rationes euersam opinionem roborantes, explicata sententia Aristotelis, Auicennae, et Costaeide materia viuentium genitorum in re putri. Cap. LXVII. Spontanea generatione orta viuentia non habere ullam caussam effectricem propriam, et proximam; sed solum remotam, et communem statuunt Paullus Venetus, et Conciliator. Cap. LXVIII
70 Proposita sententia conuellitur, ostendendo nil fieri posse a caussa remota, et communi sine proxima, et propria; caelestiaque in spontaneo viuentium ortu caussae proximae vices non adimplere. Cap. LXVIIII
71 Argumentis Conciliatoris occurritur, insinuato vero discrimine inter viuentium generationem spontaneam, et non spontaneam intercedente: explicataque ratione eius, quod est sponte, seu a seipso exoriri. Cap. LXX
72 Affertur opinio Scoti dicentis viuentium sponte natorum animas non aliunde quam a summo Deo proxime prouenire. Cap. LXXI
73 Expenditur allata sententia; ostenditurque caussam effectricem proximam spontaneae viuentium generationis non esse Deum. Cap. LXXII
74
75 Ratio prima Scoti expenditur, ac ex rei natura patefiunt omnes caussae efficientes, a quibus subordinatis viuentia sponte nata suas animas varia ratione sortiuntur; ac primum explicatur quomodo a Deo, et ab Intelligentijs, et a caelo promoueatur spontanea generatio. Cap. LXXIII
76 Id, a quo semen prouenit, aut semini proportionale, ut habeat rationem caussae tribuentis animam genito animanti: unde tollitur alia obiecto Scoti. Cap. LXXIV
77 Semen, et proportionale ut sit imperfectius viuente ex eo generationem habente; et quomodo quid gignere possit aliud seipso perfectius. Cap. LXXV. Semini demendam non esse rationem generantis, quia sit instrumentum, et medians inter generans, et genitum. Cap. LXXVI
78 Semen, et proportionale non esse deturbandum a genere caussae effectricis, quia cedat in materiam geniti viuentis. Cap. LXXVII
79 Semini, ac proportionali non esse interdicendam rationem principij generatiui, eo quod non sit in instanti generationis, et internum genito. Cap. LXXVIII
80 Secunda expenditur ratio Scoti deprompta ex eo, quod est, ab uniformi agente naturali in materiam uniformem non posse generari viuens, et compositum difforme. Cap. LXXIX
81 Spontaneae, ac nonspontaneae viuentium generationis discrimen non esse a varietate agentis aequiuoci, et nonaequiuoci; unde soluitur alia Scoti ratio. Cap. LXXX
82 Quomodo seminum virtutes appellentur Diuinae; unde quarto ratio Scoti examinatur. Cap. LXXXI
83 Expenditur quinta ratio petita ex discrimine inter efficiens per essentiam, et per participationem. Cap. LXXXII
84 Ultima ratio desumpta ex modo, quo formae oriuntur a Iunioribus proposita examinatur et estenditur quid sit formas educi de finu, ac potestate materiae. Cap. LXXXIII
Nombre de pages : 369            1-100 page précédente