PrésentationMode d’emploiServices associésRéutilisations

Génération de PDF

Catalogue des ouvrages en relation avec celui-ci
Liste des chapitres de ce livre | Le contexte médical de la révolution scientifique

Liceti, Fortunio. De Animarum rationalium immortalitate libri quatuor, Aristotelis opinionem diligenter explicantes, autore Fortunio Liceto

Patavii : apud G. Crivellarium, 1629.

Nombre de pages : 524
Veuillez choisir ce que vous souhaitez télécharger au format PDF : L'ouvrage complet  Une sélection de pages (à préciser ci-dessous)

Afin d'éviter les soumissions automatisées, veuillez recopier le code ci-contre :
 
 [sans numérotation]  Page du faux titre
 [page blanche]  
 [sans numérotation]  [Page de titre]
 [page blanche]  
 [sans numérotation]  Epistola
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Ex libris
 [sans numérotation]  Dedicatio
 [sans numérotation]  [Ode]
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Series Librorum, et Capitum in hoc Volumine comprehensorum. Praefatio. Argumenti dignitatem, difficultatem que summa cum utilitate ac necessitate coniunctam referens, et contemplationis Ordinem, methodumque proponens pagina I. De Immortalitate Rationalis Animae Libri Primi. Examinantis opiniones Immortalitati Animorum infensas Capita Sexagintanouem
 [sans numérotation]  Index
 [sans numérotation]  Libri Secundi. Rationes immortalitatis animorum deducentis ex ijs attributis, quae Aristoteles assignat animis antequam corpori copulentur, Capita octoagintatria
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Libri tertii. Depromentis argumenta perpetuitatis animorum ex ijs conditionibus, quas menti nostrae concedit Aristoteles in corpore degenti. Capita centum triginta novem
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Libri Quarti. Deducentis rationes immortalitatis ex ijs attributis, quae Aristoteles assignat animae rationali a corpore post hominis interitum separarae., Capita centum septem
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Index locorum Aristotelis in hoc volumine diligenter explicatorum. Ex libris Logicis. Ex libris Physicorum. Ex libris de caelo. Ex libris de Anima
 [sans numérotation]  Ex Paruis Naturalibus. Ex libris de animalibus. Ex libris metaphysicis. Ex libris Ethicorum. Ex Rethor. Ex Problemat
 1  Fortuni Liceti ad suos Libros de Immortalitate animae rationalis Praefatio. Argumenti dignitatem, difficultaremque; summa eum utilitate ac necessitate coniunctam referens, et contemplationis ordinem, methodumque proponens
 2  
 3  
 4  
 5  Liber Primus: In quo eorum dogmata examinantur, quicumque Perpetuitatem Animae aliqua ex parte labefactare videntur, potissimum in Peripato. Prima Opinio Alexandri, ponentis Anima omnem esse penitus mortalem, quia oriatur, et in ortu ducatur ex materia; atque ab ea in esse, ac in operari dependeat. Cap. I
 6  
 7  Prima ratio Alexandro suadens animae mortalitatem, eo quod actus sit inseparabilis ab eo, cuius est actus, contexitur, et dissoluitur ex Aristotele. Cap. II
 8  
 9  
 10  Anima rationalis ut se habeat ad motum; eiusque immobilitatem non arguere sui mortalitatem secunda ratione Alexandri. Cap. III
 11  
 12  
 13  
 14  Rationali animae quomodo conueniat esse hoc aliquid per se subsistere; unde tollitur tertiae ratio mortalitatis ab Alexandro allata. Cap. IV
 15  
 16  Animae rationalis mortalitatem non probare quartam Alexandri rationem [ ... ] tam ex eo, quod Aristoteles asserit, Animam esse aliquid ipsius corporis, et proinde ab eo inseparabilem. Cap. V
 17  Intelligendi functionem ita phantasiam, et phantasmata non respicere, ut nullo modo rationalis animae mortalitatem arguat inde ducta Alexandri ratio quinta. Cap. VI
 18  
 19  
 20  
 21  
 22  
 23  Functiones animae non omnes temperamentum corporeum sequi; neque cum corporis motu fieri; et si molles carne sint apti mente; duri vero non apti; unde soluitur Alexandri ratio sexta mortalitatem Animae in Peripato probare contendens. Cap. VII
 24  
 25  
 26  
 27  Animam rationalem corpori forinsecus aduenientem, non violente, sed naturaliter mouere corpus: unde soluitur septima ratio mortalitatis ab Alexandro proposita. Cap. VIII
 28  Rationalem animam e corpore semel egressam, ad ipsum regredi non posse naturae viribus; hinc tamen Alexandri desumpta mortalitatis octaua ratio necessitatem non habere demonstratur. Cap. IX
 29  
 30  Anima rationalis cur ab aeterno separata quum fuerit Aristoteli, protinus immigret in corpus, si melius ei sit esse sice corpore; unde soluitur nona ratio mortalitatis ab Alexandro allata. Cap. X
 31  
 32  Animae rationalis ingressum in corpus esse naturalem, et immigrationis modum esse physicum; proportioque diuturnae morae ad breuem explicatur; unde ratio decima mortalitatis ab Alexandro proposita dissoluitur. Cap. XI
 33  Animum rationalem similiter haberi potentia prius quam actu in foetu, ut vegetalis, et sensitrix; at non similiter educi de potentia materiae; unde soluitur Alexandri ratio mortalitatis undecima. Cap. XII
 34  Animam aeternam cum mortali corpore coniungi, et permanere posse, unumque per se essentialiter constituere: Quare soluitur mortalitatis doudecima ratio ab Alexandro allata. Cap. XIII
 35  Animam rationalem esse principium adaequatum intelligendi non solum principale; utque homo etiam dicatur intelligere per animam; ex quo soluitur decimatertia ratio mortalitatis ab Alexandro adducta. Cap. XIV
 36  Animae partem rationalem non esse ex elementis; nec pendere ex eorum mistione, ac temperamento: unde soluitur decimaquarta ratio mortalitatis Alexandrorum. Cap. XV
 37  Anima rationalis, sine intellectus humanus ut apud Aristotelem sit potentia, et substantia immortalis; unde soluitur Alexandri ratio decimaquinta mortalitatis. Cap. XVI
 38  
 39  Rationalis anima ut conferat ad esse, sine ad essentiam hominis, et sit a corpore separabilis; unde tollitur Alexandri ratio decimasexta mortalitatis. Cap. XVII. Animae portionem rationalem esse ortus, et interitus immunem, seu ab omni parte perpetuam ad aures Aristotelis; ex quo soluitur Alexandri ratio mortalitatis decima septima. Cap. XVIII
 40  Animam rationalem non esse ita in Corde, ut sit a corpore inseparabilis: unde soluitur ratio mortalitatis decima octaua. Cap. XIX
 41  
 42  Rationalem animam sine sensitrice ac nutritiua ut esse, ac non esse valeat, ad aures Aristotelis: Et hinc eluitur decimanona ratio mortalitatis ab Alexandro allata. Cap. XX
 43  Animae rationalis cur extra corpus per se subsistere possit absque vegetali, et sensitrice; non item in corpore: unde soluitur vigesima ratio mortalitatis ab Alexandro proposita. Cap. XXI
 44  Animae rationalis mortalitatem non conuinci eo quod Aristoteli forma dicatur inseparabilis, ut locus. Unde soluitur vigesima prima ratio a Portio Alexandrinis adiecta. Cap. XXII
 45  Aeternitati mentis humanae in Peripato non refragari, quod non habeat motum aut opus aeternum: Quo tollitur vigesima secunda ratio mortalitatis a Portio proposita. Cap. XXIII
 46  Rationalis animae immortalitati non officere quod sit, vel non sit prima, nec principium uniuersi: unde tollitur mortalitatis ratio ugesima tertia similiter a Portio promulgata. Cap. XXIV
 47  Animae rationalis mortalitas colligi non debet ex eo, quod moueatur per accidens ad motum humani corporis; unde soluitur mortalitatis ratio vigesima quarta pariter a Portio producta. Cap. XXV. Immortalitati rationalis animae non officere, quod in morte hominis corrumpatur scientia, habitus omnis mentis humanae pristinus: unde tollitur mortalitatis ratio vigesima quinta similiter a Portio prolata. Cap. XXVI
 48  
 49  Animae rationalis immortalitati non refragari quod Aristoteles animae corruptionem aliam non dederit, praeter corruptionem, qua corrumpitur corrupto corpore; unde soluitur mortalitatis ratio vigesima sexta ab Ephesio, et Castellanio proposita. Cap. XXVII
 50  
 51  
 52  Secunda opinio Pomponatij dicentis Aristotelem opinari Animam esse simpliciter mortalem, at secundum quid immortalem; quod primum probat eo quod Anima sit natura media inter mortalia, et immortalia Quam naturam mediam immortalitati nil derogare probantes nos occurrimus vigesimae septimae rationi mortalitatis a Pomponatio propositae. Cap. XXVIII
 53  
 54  
 55  Animae rationalis immortalitas non tollitur eo quod Aristoteles eius theoriam non habuerit in Metaphysica, ubi de Intelligentijs agitur: unde soluitur mortalitatis ratio vigesima octaua a Pomponatio vulgata. Cap. XXIX. Rationalis animae perennitati non obstare duos modos operandi, seu duos modos essendi: ex quo tollitur mortalitatis ratio vigesima nona similiter a Pomponatio producta. Cap. XXX
 56  
 57  
 58  Animae rationalis mortalitatem non conuinci ex passibilitate intellectus ab obiecto: unde soluitur mortalitatis ratio trigesima Pomponatiaca. Cap. XXXI
 59  
 60  Animae rationalis finito tempore corpus actuans, et infinito manens a corpore separata, non habit repugnantem Aristotelem contradicentem Anaxagorae ponenti mundum et motum aliquando incepisse post infinitam quietem; nec habet refragantem conditionem partis: unde soluitur mortalitatis ratio trigesima prima, Pomponatio vulgata. Cap. XXXII
 61  Impedimentum intellectionis ex laesione cerebri, aut ex morbo quouis alio non arguere mentis humanae mortalitatem: unde soluitur mortalitatis ratio trigesima secunda pariter Pomponatiaca. Cap. XXXIII
 62  Aristoteles humanas animas a corpore separatas ubi considerauerit. Unde tollitur trigesima tertia ratio mortalitatis Pomponatio allata. Cap. XXIV. Felicitas quae ab Aristotele post mortem negetur, et quae ponatur. Ex quo tollitur mortalitatis ratio trigesima quarta a Pomponatio data. Cap. XXXV
 63  Naturalis facultatum cognoscentium subordinatio non probat animae rationalis mortalitatem, sed immortalitatem; unde soluitur trigesima quinta ratio mortalitati a Pomponatio inuict.Cap. XXXVI
 64  Animae rationalis ut in ratione actus media existens inter intelligentis, et sensitrices animas, [ ... ] ponenda sit mortalis, sed immortalis; unde tollitur mortalitatis ratio trigesima sexta pariter a Pomponatio proposita. Cap. XXXVII
 65  Animae rationalis immortalitati, et separabilitati non officere in Peripato inseparabilitatem intelligentiae ab orbe caelesti: unde soluitur mortalitatis ratio trigesima septima similiter Pomponatiana. Cap. XXXVIII
 66  Immortalitatem non destruere, quod intellectus humanus ad intelligentias se habeat, ut oculus noctuae ad lumen Solis, et Luna ad terram; unde soluitur mortalitatis ratio trigesima octaua, a Pomponatio inuenta. Cap. XXXIX
 67  Animae rationalis immortalitatem Aristoteli cognitam fuisse, rotam que; licet sit articulus Fidei Catholicae; unde soluitur mortalitatis ratio trigesima nona, a Pomponatio promulgata. Cap. XL
 68  
 69  
 70  
 71  Immortalitati non officere, quod mortale contrarium sit immortali: Unde tollitur mortalitatis ratio quadragesima ducta ex Pomponatio. Cap. XLI. Intellectus perennitati non refragari, quod intellectio sit in materia, et perficiat quoquopacto corpus. Unde soluitur mortalitatis ratio quadresima prima pariter a Pomponatio relata. Cap. XLII
 72  Animae immortalitati non obstare, quod Aristoteles ponat intellectum esse terminum formarum naturalium, seu naturam; et formas naturales non esse sine materia. Unde soluitur ratio quadragesima secunda Pomponatio data. Cap. XLIII
 73  Animae rationalis immortalitati non officere, quod sit mouens mota, et physicae considerationis: unde tollitur mortalitatis ratio quadragesima tertia a Pomponatio proposita. Cap. XLIV
 74  Animae rationalis immortalitatem non destruere, quod ipsa sit aliqua ratione in loco. Unde soluitur mortalitatis ratio quadragesima quarta Pomponatiana. Cap. XLV
 75  
 76  Tertia opinio Heruei, Scoti, Caietani, et Zimarae iunioris, afferentium Aristotelem dubium fuisse an anima sit immortalis, nec ne; nullibique determinasse certi aliquid in proposito, perpenditur; et explicatur quae anima, et quomodo ab Aristotele comparetur recto tangenti aeneam sphaeram secundum punctum: quare soluitur mortalitatis ratio quadragesima quinta, ab Herueo, et Caietano vulgata. Cap. XLVI
 77  
 78  Scoti sententia proponitur, et ratio quadragesima sexta mortalitatis ab eo inuecta diluitur, ostendendo post dissolutionem compositi manere posse partes formales, non autem solas materiales remanere debere. Cap. XLVII
 79  Immortalitatis animae destructricem non esse variam separabilitatem a corpore intellectus agentis, et possibilis, quae nulla est Aristoteli: unde soluitur mortalitatis ratio quadragesima septima, a Caietano vulgata. Cap. XLVIII
 80  Corruptibilitate intellectus passiui non probari rationalis animae mortalitatem; unde soluitur mortalitatis ratio quadragesima octaua, a Caietano allata. Cap. XLIX
 81  Animam non ideo mortalem esse, quia sine intellectu passiuo, qui corruptibilis est, nihil intelligat. Unde tollitur mortalitatis ratio quadragesima nona, ab eodem Caietano proposita. Cap. L
 82  Animae mortalitatem probari ex eo quod non reminiscamur, nec orti eorum, quae mens agnouerat antequam corpori consociaretur; nec defuncti eorum, quae viuentes intellexeramus. Unde tollitur mortalitatis ratio quinquagesima, a Caietano allata. Cap. LI
 83  
 84  
 85  
 86  
 87  Immortalitatem non tolli ab eo quod ait Aristoteles felicitatem hymanam paruo tempore durare. Unde soluitur mortalitatis ratio quinquagesima prima, pariter a Caietano producta. Cap. LII
 88  
 89  Quarta opinio Themestij, Simplicijque a Ianduno recepta, et confirmata, statuens intellectam possibilem, atque adeo animam rationalem Aristoteli esse immortalem, sed eam non habere immortalitatem, quae cum informatione coniuncta sit, affertur: et tollitur mortalitatis ratio quinquagesima secunda, a Ianduno ex eo ducta, quod dispositiones apparantes materiam ad animam rationalem non assistentem, sed informantem, stare non possint cum eius immortalitate. Cap. LIII
 90  
 91  
 92  Unionem animae corpori essentialem corruptibilem non derogare immortalitati animae informantis; unde tollitur mortalitatis ratio quinquagesima tertia Ianduniana a Pomponatio collaudata. Cap. LIV
 93  Hominis corruptionem non obstare immortalitati rationalis animae; licet ponatur esse transmutatio substantialis; et quomodo accidentalis : Unde soluitur mortalitatis ratio quinquagesima quarta similiter a Ianduno, et a Pomponatio promulgata. Cap. LV
 94  
 95  Animae rationalis aeternitati non officere sine habeat unum esse substantiale, sine duplex, unum in corpore, aliud extra corpus. Unde soluitur mortalitatis ratio quinquagesima quinta, prolata a Ianduno. Cap. LVI
 88  Immortalitati rationalis animae non repugnare, quod ipsa sit id, quo aliquid est, nempe id, quo homo est. Unde tollitur mortalitatis ratio quinquagesima sexta, a Ianduno adducta. Cap. LVII
 89  Quinta opinio Auerrois asserentis animam rationalem esse immortalem ea immortalitate, quae pluralitatem numericam non patitur, dicuitur; et ostenditur humanorum intellectuum multitudinem in eadem specie non derogare illorum immortalitati: Unde tollitur mortalitatis ratio quinquagesima septima ex Auerrore deducta. Cap. LVIII
 98  
 99  
 100  Sexta opinio Algazelis, Alberti Magni, et Diui Thomae asserentium animas rationales Aristoteli quidem esse immortales; at non ea immortalitate pollere, quae coniunctam habeat originis carentiam, seu aeternitatem a parte ante. Unde tollitur mortalitatis ratio quinquagesima octaua ex Algazele deducta. Cap. LIX
 101  
 102  
 103  Septima sententia Olympiodori constituentis animam rationalem esse immortalem, sed Aristotelem non posse talem immortalitatem tueri, quia cum mundi aeternitate inuehit infinitatem in actu, Aristoteli ubique negatam: unde soluitur mortalitatis ratio quinquagesima nona ab Alexandreis, et alijs demonstratiua putata. Cap. LX
 104  
 105  
 106  Octaua opinio mortalitatis apud Stoicos recensetur; et ostenditur non destrui rationalis animae immortalitatem eo quod parentes gignant filios sibi similes ingenio. Unde tollitur mortalitatis ratio sexagesima, a Panatio vulgata. Cap. LXI
 107  Dolores animi, et morbos non arguere illius mortalitatem. Unde soluitur mortalitatis ratio sexagesima prima, a Panatio quoque proposita. Cap. LXII
 108  Nona Sententia mortalitatis animae rationalis ab Epicureis contestata perpenditur; et ostenditur immortalitatem humani animi non laedi eo quod actio mentis cum coprore videatur adolescere, ac fatiscere. Unde tollitur mortalitatis ratio sexagesima secunda, a Lucretio primum allata. Cap. LXIII
 109  Immortalitatis animae non ideo neganda, quia mens in ebrietate afficiatur. Unde soluitur mortalitatis ratio sexagesima tertia, Lucretio promulgata. Cap. LXIV
 110  Immortalitati non derogare, quod animus delirantium sanetur medicamentis. Unde soluitur mortalitatis ratio sexagesima quarta, pariter a Lucretio dicta. Cap. LXV. Immortalitati non aduersari, quod in hominis interitu partes aliae moriantur ante cor; quod ultimum omnium membrorum obeat. Unde soluitur mortalitatis ratio sexagesima quinta, a Lucretio vulgata. Cap. LXVI
 111  Immortalitate non priuatur animus eo quod sit una pars hominis; nec fixus in una sede moratur. Unde tollitur mortalitatis ratio sexagesima sexta, similiter a Lucretio producta. Cap. LXVII. Immortalitas anima non tollitur eo quod morientes doleant, nec sentiant animae discessum: unde tollitur mortalitatis ratio sexagesima septima, similiter a Lucretio promulgata. Cap. LXVIII
 112  Mortalitatis argumentum non est, quod ridiculum sit animas praexistens expectare connubia, et conceptus, conceptuumque partus. Unde soluitur mortalitatis ratio sexagesima octaua pariter a Lucretio proposita. Cap. LXIX
 113  Fortuni Liceti De Immortalitate Animae rationalis. Iuxta sententiam Aristotelis Liber Secundus, in quo attributa illa perpetuitatem Animorum nostrorum demonstrantia proponuntur, quaecumque ipsis ante corporis consortium contagionemque conuenire ab ipsomet Aristotele passim constituuntur. Praefatio attexens dicta dicendis. Anima generatim distinguitur in suas species supremas; et ab alij ea seligitur, cuius aeternitatem in Lyceo nunc aeggredimur explicare. Cap. I
 114  Quatuor aperiuntur fontes in Peripato, unde nobis effluent argumenta rationalium animarum immortalitatem ex Aristotele demonstrantia. Cap. II. Animam rationalem non pendere a materia elementari; adeoque immortalitate donari. Cap; III
 115  Humanum intellectum carrere materia, qua pati valeat; et proinde corruptioni obnoxium non esse. Cap. IV
 116  Partes aliquas animae priores esse composito; proptereaque incorruptibiles. Cap. V
 117  
 118  Quasdam partes animae priores esse partibus totius animalis, adeoque perpetuas. Cap. VII. Perpetuitatis animae ratio colligitur etiam ex habitudine animae ad animal proportionata prioritati rei uniuersalis ad indiuiduum corruptibile. Cap. VIII
 119  Partes animae nonnullas esse corruptionis expertes, quia antecedunt ultimam indiuidui hominis materiam. Cap. IX. Anima, et esse-animae idem est; ideoque ipsa est immortalis. Cap. X
 120  Intellectum humanum ita esse in nobis, ut est Deus in uniuerso independenter a materia, proindeque corruptibilem non esse. Cap. XI
 121  Humanum Intellectum immortalem esse Aristoteli, cui ponitur non habere materiam. Cap. XII. Intellectum humanum ob materiae carentiam esse indiuisibilem a sua functione, quam edat per totam aeternitatem. Cap. XIII
 122  Rationalem animam ex Aristotele perpetuam esse demonstraturi, quia non pendeat ex materia subcaelesti proxima, explicamus primo locum celeberrimum libri de generatione animalium, unde multa suppetent argumenta propositi. Cap. XIV
 123  
 124  
 125  
 126  
 127  Animam rationalem esse immortalem, eo quod ita in procreatione hominis non pendet a menstruo sanguine, neque a corpulentia seminis, ut de illius potentia educatur; quia praefuit ante corpus. Cap. XV
 128  Rationalem animam immortalem esse eo quod ipsa non pendeat ex materia seminis, nec ex corpore conceptus; quia illi extrinsecus accedit. Cap. XVI. Immortalitatis ratio deducitur ex eo quod intellectus humanus in productione hominis non pendet ex materia nostra, quia contingat in materiam non subeundo semen maris. Cap. XVII. Rationalis anima ideo probatur esse immortalis; quia non pendet a materia proxima conceptus, nec omnino a corpore, quum eius actio non sit corporalis. Cap. XVIII
 129  Humana mens a materia non pendet, quia Diuina est, ac proinde immortalis. Cap. XIX
 130  
 131  Exhauritur secundus fons argumentorum animae rationalis immortalitatem comprobantium; et noua ratio ducitur ex eo, quod mens nostra non efficitur a parentibus, quia praefuit ante corpus. Cap. XX. Anima rationalis non pendet a parentibus, quia fornisecus aduenia; unde ipsius immortalitas comprobatur. Cap. XXI
 132  Mens humana non oritur a parentibus, quia faetui aduenit non mediante semine; proindeque est immortalis. Cap. XXII
 133  Immortalitas animae colligitur ex eo quod anima rationalis pendet in ortu a parentibus, quia Diuina est. Cap. XXIII. Immortalitatis ratio desumitur ex eo quod anima rationalis non pendet a parentibus, quia eius actio non est corporalis. Cap. XXIV
 134  Elicitur ratio immortalitatis depromitur ex eo quod mens non pendet a parentibus ullo modo. Cap. XXV
 135  
 136  Animam rationalem non a Parentibus pendere, ut vegetalis, et sensualis; ideoque perennem esse: ostenditur que quomodo homo hominem generet rationalem animam non procreans. Cap. XXVI
 137  Anima rationalis a caelo non pendet, quia est penitus incorporea, et caelo nobilior; proindeque immortalis. Cap. XXVII. Immortalem esse animam constat eo quod nostra Mens a caelo non pendeat per motum, nec per lumen, nec per calorem vilum. Cap. XXVIII
 138  Mentis humanae perennitas ostenditur, quia non pendet a caelesti substantia; nec ut a caussa remota, nec ut ab efficiente proximo. Cap. XXIX
 139  Anima rationalis non oritur ab intelligentia infra Deum, seu ab ea non pendet in esse, velut a sui caussa effectrice, ac proinde statuenda est immortalis. Cap. XXX
 140  Animam rationalem pendere a summo Deo immediate demonstratur ex Aristotele, ceu fundamentum nouarum rationum immortalitatis, explicato celebri loco secundi Physicorum. Cap. XXXI
 141  Anima rationalis ideo dicenda est immortalis, quia dependet in esse, seu conceptui communicatur a solo Deo, ut ab efficiente mortali contra distinguitur. Cap. XXXII. Tollitur Alexandreorum responsio, demonstrando ex eodem Aristotelis loco rationalem animam pendere a Deo, non ut a caussa remota et communi, sed solum immediate, ut a caussa prima, et adaequata. Cap. XXXIII
 142  
 143  Immortalis est anima rationalis, quoniam a Physico non semper, et absolute consideratur, sed quatenus est in materia. Cap. XXXIV. Aeternitas animae conuincitur ex eo, quod animae rationalis consideratur a Metaphysico dum a Physiologo considerari non potest. Cap. XXXV. Animam rationalem a solo Deo immediate pendere colligitur ex alio loco Magistri, qui plures immortalitatis rationes continens, diligenter primum explicatur. Cap. XXXVI
 144  
 145  Anima rationalis a Deo, ut a caussa proxima, immediate faetui communicatur, adeoque dicenda est immortalis. Cap. XXXVII. Rationalis anima est separabilis a sua materia, ut accidentia sunt inseparabilia a suo subiecto. Cap. XXXVIII
 146  Intellectus, et voluntas a corpore separantur ut materia, et corpus, ad sensus, et vegetalis anima differentiam. Cap. XXXIX. Animae portio rationalis est id ratione cuius anima humana tota dicitur separabilis quoquopacto et immortalis. Cap. XL. Animam rationalem a Deo immediate pendere colligitur ex alio loco Aristotelis, unde rationes aliae immortalitatis educuntur. Cap. XLI
 147  
 148  
 149  Anima rationalis est semper actus, numquam potentia; proindeque immortalis. Cap. XLII. Immortalitatis ratio deducitur ex eo quod anima rationalis est ita hominis propria, ut nulli alteri rei communis sit, a solo Deo proueniens. Cap. XLIII
 150  Rationalem animam a Deo solo proxime pendere colligitur ex alio loco Magistri celeberrimo; unde noua ratio immortalitatis habetur. Cap. XLIV
 151  
 152  
 153  Ex eo immortalitas habetur, quod anima rationalis a Deo pendet ut a forma mundi ullius alterius adminiculo. Cap. XLV
 154  Animam rationalem immediate a Deo pendere, et ab aeterno esse, demonstratur ex alijs placitis Aristotelis alias propositi nostri rationes allaturis in Peripato. Cap. XLVI
 155  Anima rationalis dependet a primo rerum principio, ut Caelum, ac proinde est immortalis. Cap. XLVII. Intellectus humanus Aristoteli dependet a Deo, non in tempore, sed ab aeterno: quare mortalis esse non potest. Cap. XLVIII. Animam rationalem immediate a Deo pendere ab aeterno, colligitur ex alio dogmate Magistri, nouas rationes immortalitas allaturo. Cap. IL
 156  Anima rationalis pendet a Deo, ut lumen a Sole; unde colligitur eius immortalitas. Cap. L. Immortalis est humanus Intellectus quoniam a Deo accenditur in anima, ut lumen a Sole in perspicuo. Cap. LI
 157  Rationalem animam a Deo proxime pendere ab aeterno, ac esse immortalem deducitur ex alio loco Aristotelis. Cap. LII
 158  Immortalitatem adstruit Aristoteles asserens animam rationalem ab aeterno pendere a Deo, ut etiam Intelligentias. Cap. LIII. Homo ab Aristotele ponitur Deo summo congeneus, proindeque eius anima immortalis. Cap. LIV. Aristoteli animam esse immortalem, qui posuit simplicem emanationem ab aeterno sine motu, et sine subiecto a caussa efficiente. Cap. LV
 159  
 160  
 161  Aperitur tertius fons rationum ostendentium immortalitatem animae: et ea probatur ex intellectus praestantia. Cap. LVI
 162  Intellectus est perfectium quid, ac proinde immortale. Cap. LVII. Animam rationalem ante ire corpus ab aeterno, ac proinde immortalem esse. Cap. LVIII
 163  Alius locus Aristotelis explicatur ostendens animam rationalem esse antiquiorem corpore; unde rationes aliae immortalitatis deducentur. Cap. LIX. Aristoteles ponit animam rationalem immobilem, separabilem, ac perpetuam, qua ad Metaphysicum attineat. Cap. LX
 164  Intellectus humanus Aristoteli est immortalis, cui est id, quo Metaphysica est prior naturali Philosophia. Cap. LXI. Confirmat Aristoteles animam rationalem esse ab aeterno adeoque perennem. Cap. LXII. Celeberrimus locus alius immortalitati fauens declaratur, ubi Aristoteles ponit intellectum humanum esse antiquissimum
 165  
 166  Immortalitatis ratio ducitur ex animae rationalis antiquitate; et vindicatur a solutionibus Zimarae iunioris. Cap. LXIV
 167  Aristoteli nostra mens est immortalis, apud quem Intellectus possibilis est prior tempore intellectu agente, sed non omnino. Cap. LXV. Quartus fons detegitur argumentorum immortalitatis; quae probatur ex eo, quod anima in ortu hominis corpori extrinsecus accedit, ut lumen perspicus. Cap. LXVI
 168  Mens humana functionem habens corpori non communicantem immortalis est, ut quae materiei forinseus aduenit, quum ante faetum praefuerit ab omni corpore seiuncta
 169  Anima rationalis immortalis ostenditur, quia non oritur in corpore, sed aduena est. Cap. LXVIII. Immortalis esse rationalis anima probatur eso quod ex uniuerso, in quo per se praexistebat, ingreditur substantiam faetus humani. Cap. LXIX
 170  Anima rationalis non in corpore producitur, sed praexistens in corpus recens genitum ingreditur; ac propterea est immortalis. Cap. LXX
 171  Ut anima rationalis e corpore egreditur in obitu hominis, ita in corpus ingreditur antea in eiusdem origine; ac proinde est immortalis. Cap. LXXI. Aristoteles intellectum humanum non nasci in corpore decernens ponit animae rationalis immortalitatem. Cap. LXXII
 172  
 173  Apud Aristotelem Intellectus humanus dicitur nonnasci, seu aduenire, substantia quaedam existens; adeoque statuitur immortalis. Cap. LXXIII
 174  Intellectus est ad corporis labem impassibilis; quare et immortalis. Cap. LXXIV
 175  Humanus Intellectus est impassibilis, ac proinde immortalis. Cap. LXXV
 176  
 177  Intelligere, ac speculari per se esse impassibile, arguere que animi perennitatem. Cap. LXXVI
 178  
 179  Anima rationalis habet aliquas operationes proprias; ideoque est immortalis. Cap. LXXVII. Anima esse immortalis ostenditur eo quod in ultimo senio, et morbis magnis, adeoque in morte hominis destruitur commune habens in se principium impassibile, ciuius communis passiones sunt cogitare, amare, odisse, ac meminisse. Cap. LXXVIII. Intellectus Aristoteli dicitur esse quid homine diuinius; quapropter eidem est immortalis. Cap. LXXIX. Immortalis est in Peripato anima rationalis, quae Aristoteli est penitus immobilis. Cap. LXXX
 180  Propositis rationibus solutio data ab Alexandreis, et Zimara, quod hic non fuerit locus oportunus agendi de rationalis animae immortalitate, conuellitur. Cap. LXXXI
 181  Alia eorumdem ergumentorum solutio ab ijsdem viris allata, quod in explicatis contextibus Aristoteles agat de intellectu agente, confutatur. Cap. LXXXII
 182  Anima rationalis ostenditur esse immortalis, quia non educitur de potentia prima et essentiali ad actum primum a generante, ad sensitiuae, ac vegetalis differentiam. Cap. LXXXIII
 183  
 184  
 185  
 186  
 187  Iuxta sententiam Aristotelis Liber Tertius, In quo Mentis humanae perpetuitas colligitur ex ijs attributis, quae sibi conueniunt, dum corpori coniuncta hominem informat. Praefatio attexens dictis dicenda. Indicantur quinque fontes, e quibus effluent rationes ostendentes Intellectus humani in corpore degentis immortalitatem. Cap. I. Immortalitatis ratio ducitur ex eo, quod anima intellectiua ponitur Aristoteles non habere aliquando materiam. Cap. II
 188  
 189  Arist. Noster intellectus est aeternus, quia est in corpore non bene se habens, et separatus a corpore optime se habens. Cap. III
 190  Intellectus humanus est immortalis, quia habet operationem, quae per totam aeternitatem durat. Cap. IV. In Peripato laboriosum est humano intellectui sic esse commistum cum corpore ut ab eo non possit absolui. Cap. V
 191  Decreto Aristot. animae perennitas ostenditur, quia melius est humano intellectui non cum corpore esse. Cap. VI
 192  
 193  Aristoteles recipit, et laudat opinionem communem Antiquorum de Intellectus humani separabilitate, absoluti necque a corpore; ac respuit oppositam. Cap. VII
 194  Explicatur locus Aristotelis ad Eudemum per alia loca librorum Aristotelis prostantium praeclaras continens rationes immortalitatis. Cap. VIII
 195  
 196  
 197  
 198  Immortalitatis ratio deducitur ex natura somnij Eudemiani verificati ad Aristotelis regulam. Cap. IX. Immortales animas esse ponit Aristoteles, dum defunctos ait esse felices, ac beatos. Cap. X. Mortui dicuntur Aristoteli facti compotes melioris, praestantiorijque naturae ob solam immortalitatem animorum. Cap. XI. Aristoteles ait suam sententiam de perennitate animae vetustissimam esse. Cap. XII
 199  Aristoteles ait melius esse non nasci, et mori statim ab ortu, quam viuere diu; melioremque mortuorum conditionem esse quam viuorum, quia censuit animas esse perpetuas. Cap. XIII. Animae perennitatem profitetur Aristoteles dum tractauit de animae descensu, et de sortibus. Cap. XIV
 200  Immortalitati fauet etiam veritate coactus Alexander ipse ex Aristotele in hoc fonte statuens animam in corpore non bene se habere. Cap. XV. Alexander animos hominum cum Aristotele Diuinos, et caelestes appellat. Cap. XVI. Anima probatur esse perennis Aristoteli; cui sola substantia non indiget subiecto. Cap. XVII
 201  
 202  
 203  
 204  
 205  Depromitur ratio immortalitatis ex eo, quod Aristoteles decernit Nihil prohibere quasdam partes animae separabiles esse. Cap. XVIII
 206  
 207  
 208  
 209  
 210  Immortalitatem ponit Aristoteles dum ait, quasdam partes animae definite nullius corporis actus esse. Cap. XIX
 211  Intellectus humanus Aristoteli non continet ullam corporis partem, ut forma materiam; quia est immortalis. Cap. XX
 212  
 213  Immortalis est Aristoteli mens humana quia intellectus nullam partem corporis continet, ut caussa efficiens praecipua suum instrumentum. Cap. XXI
 214  Animi probantur esse perpetui, quia noster intellectus nullam partem corporis contineat, ut finis continet organa, quae sunt gratia finis. Cap. XXII
 215  
 216  Immortalis est apud Aristotelem intellectus humanus, qui inest in hominibus, ut intellectus Diuinus inest in tota rerum natura. Cap. XXIII
 217  Aristoteles ait animam uniuersi esse similim intellectui humano, et non animae sentitiuae, nec appetitiuae; unde colligitur animorum immorrtalitas. Cap. XXIV
 218  
 219  Secundus fons aperitur, unde multa fluent argumenta rationalis animae immortalitatem comprobantia; id autem fit explicando attributa functionis propriae intellectus humani. Cap. XXV
 220  
 221  
 222  
 223  
 224  Idem fons rationum immortalitatis latius aperitur ex eo, quod anima rationalis habet operationem propriam, corpori substrato minime communem. Cap. XXVI
 225  
 226  
 227  
 228  
 229  
 230  Immortalis Aristoteli est anima, quae videtur habere passiones tum proprias, tum communes, quae propter illam animalibus insunt. Cap. XXVII
 231  
 232  
 233  Decreto Philosophi anima rationalis operatur libere; ac proinde est immortalis. Cap. XXVIII
 234  
 235  Anima rationalis, seu voluntas humana est suarum functionum domina, nihil a materia pendens, at omnino libere agens; proinde que perennis. Cap. XXIX
 236  
 237  
 238  Solutiones a Portio allatae rationibus immortalitatis nuper eductis ex libertate agendi potentiarum rationalium refelluntur; ostendendo libertate argui immortalitatem, et libertate donari humanam voluntatem. Cap. XXX
 239  
 240  Alia solutio Pomponatij expenditur, asserentis animam rationalem non ex toto liberam esse, ac dominam; et proinde non esse immortalem. Cap. XXXI
 241  
 242  
 243  Immortalitatis ratio ducitur ex natura actus eligendi, qui functio est propria voluntatis humanae. Cap. XXXII. Immortalis est animus Aristoteli, cui humana voluntas cogi non potest, nullique obnoxia est violentiae. Cap. XXXIII
 244  Animus est immortalis in Peripato, ubi humana voluntas non raro vult, eligit que agere quid contra inclinationem corporis; efficit que ea, quorum contraria corpus affectat: immo subditi sibi corporis corruptionem mollitur. Cap. XXXIV
 245  
 246  Ob solam immortalitatem animi humana voluntas, et homo naturaliter appetit immortalitatem. Cap. XXXV
 247  
 248  Homines cunctis alijs viuentibus nostratibus perfectiores naturali desiderio felicitatem appetunt, non nisi quia pollent anima immortali. Cap. XXXVI
 249  
 250  Aristoteli rationalis anima est immortalis, apud quem homo solus Deum colit, ac timet inter omnia viuentia nostratia. Cap. XXXVII
 251  Intellectus agens donatur operatione propria; unde colligitur animae perpetuitas. Cap. XXXVIII
 252  Aristoteli Anima rationalis est immortalis, quum sit principium operandi totale, et adaequatum. Cap. XXXIX
 253  Intellecto est naturae minime indigentis; adeoque functio principij non caduci. Cap. XL
 254  Immortalis est anima Philosopho, cui intelligere; ac velle sunt functiones ab anima prodeuntes absque concursu corporis, seu non prout est caussa viuentis corporis. Cap. XLI. Aristoteli noster Intellectus, intellectione non indiget corpore, nec dependet a corpore, neque ut subiecto, neque ut obiecto; ac propterea est immortalis. Cap. XLII
 255  Immortalitatis ratio depromitur ex eo, quod intelligere est pati ab intelligibili, sicut sentire est pati ab ipso sensibili. Cap. XLIII
 256  
 257  
 258  
 259  Immortalitatis ratio promitur ex conuenientia, et differentia inter intellectionem, et sensationem intercedente. Cap. XLIV
 260  
 261  
 262  Anima est immortalis Aristoteli, cui intelligere est pati, aliquid ab intelligibili, non pati simpliciter. Cap. XLV
 263  Aristoteles animam ponit immortalem, apud quem intelligere est aliud quid tale, non vere ac proprie pati. Cap. XLVI. Ratio immortalis elicitur ex habitudine facultatis intellectricis ad imagine obiecti in actu operandi. Cap. XLVII
 264  Alia ratio immortalitatis colligitur ex comparatione intellectus ad sensitiuum principium in actu operandi. Cap. XLVIII. Immortalis est noster intellectus, quia ita se habet ad intelligibilia, ut sensitiuum ad sensibilia. Cap. XLIX
 265  Immortalitatis ratio desumitur ex amplitudine, sine uniuersalitate operationis intellectus. Cap. L
 266  
 267  
 268  
 269  Intellectus agnoscit omnia materialia, et ideo est immortalis. Cap. LI
 270  
 271  
 272  
 273  
 274  Immortalis est intellectus humanus Aristoteli, cui dicitur necessario immistus cum corpore, ut subiecto. Cap. LII
 275  Immortalitatis ratio ducitur ex immistione intellectus cum corpore, ut obiecto. Cap. LIII
 276  
 277  Immortalis est intellectus, qui est immistus organo corporeo, quia iuxta apparens prohibet alienum, et obstruit. Cap. LIV
 278  
 279  
 280  Colligitur immortalitatis ratio ex potentia, quam habet intellectus humanus in natura sua. Cap. LV
 281  
 282  
 283  Affertur ratio immortalitatis ex eo, quod intellectus est quo intelligit, et existimat anima. Cap. LVI
 284  Ratio immortalitatis elicitur ex eo quod intellectus possibilis nihil est actu eorum quae sunt in genere entis physici. Cap. LVII
 285  
 286  Incorruptibilis est intellectus humanus, qui intelligendo non alteratur, ut sensus sentiendo. Cap. LVIII
 287  
 288  Noster intellectus est immortalis, qui non habet ullum determinatum instrumentum in corpore. Cap. LIX
 289  
 290  Responsiones ab Alexandreis huic argumento afferri solitae confutantur, ostendendo mentem ad intelligendum non uti corpore toto ut instrumento; non uti corpore subiectiue; non uti corpore obiectiue; ...Cap. LX
 291  Aristoteles collaudat immortalitatem, a quo anima intellectiua statuitur esse locus formarum. Cap. LXI
 292  
 293  
 294  Demonstartur anima esse immortalis ex impassibilitate intellectus ab obiecto, circa quod operatur, varia ab impassibilitate, quae conuenit sensitiuo principio. Cap. LXII
 295  
 296  
 297  
 298  
 299  
 300  Diluuntur ea, quae propositae demonstrationi opponunt viri praeclari. Cap. LXIII. Intellectus in habitu dicitur singula factus operari posse per seipsum ab Aristotele; qui proinde ispum ponit immortalem. Cap. LXIV
 301  
 302  
 303  Mentis immortalitas ostenditur ex eo, quod intellectus in habitu non habet ullam potentiam patiendi in operatione sua. Cap. LXV
 304  Animum esse immortalem constat ex eo, quod intellectus in habitu seipsum intelligere potest Aristoteli. Cap. LXVI
 305  
 306  Anima probatur immortalis ex natura obiecti patefaciontis operationem animae propriam, et nullo modo corpori communem. Cap. LXVII
 307  
 308  
 309  
 310  
 311  
 312  
 313  
 314  
 315  
 316  Immortalis est intellectus humanus qui prima sui functione cognoscit carni-esse, ac omnino uniuersale. Cap. LXVIII
 317  Aristoteli est incorruoptibilis Intellectus humanus, qui habet operationem momentanem, sine tempore factam. Cap. LXIX. Immortalitatis ratio desumitur ex natura secundae operationis intellectus, quae Composito et Diuisio dicitur. Cap. LXX
 318  Habetur etiam ratio immortalitatis ex conditionibus tertiae functiones intellectus quae Discursus appellatur. Cap. LXXI. Corruptibilis non potest intellectus noster, qui cognoscit substantiam. Cap. LXXII
 319  Immortalitate pollet intellectus humanus, qui non aliquando quidem intelligit, aliquando autem non intelligit. Cap. LXXIII. Animorum aeternitas ostenditur ex eo quod intelligere, ac sapere Aristoteli est officium proprium diuinae partis, quiae substantia est hominis, non autem quid commune corpori. Cap. LXXIV
 320  Mens nostra perennis est, cuius intellectio est extra sensum. Cap. LXXV
 321  Mori non potest mens humana, quae ratiocinatur in ijs phantasmatibus, quae sunt in anima. Cap. LXXVI. Corruptionis expers est humana mens, quia ratiocinatur in intelligentijs, non in phantasmatibus in organo corporeo phantasiae degentibus. Cap. LXXVII. Perpetuitatem habet animus, quia noster intellectus deliberat futura ad praesentia. Cap. LXXVIII
 322  Morti non est obnoxius humanus animus, quum habet operationem sine motu. Cap. LXXXIX
 323  Alia ratio immortalitatis elicitur ex eo, quod necesse est dari aliquam operationem animu propriam. Cap. LXXX
 324  Admirabilitas, sine admiratio, quia est propria passio mentis humanae, corpori minime communis, ostendit animae immortalitatem. Cap. LXXXI
 325  Anima rationalis est immortalis quia in ecstasi perfecta operatur, corpore nihil prorsus operante. Cap. LXXXII. Ratio immortalitatis in tertio fonte argumentorum aperiendo, et in tres riuulos effundendo, deducetur ex eo, quod anima rationalis non admetitur tempore, non est subiecta tempori. Cap. LXXXIII
 326  Tempus caussa disponens omnia ad corruptionem, nihil agit in animam; quae ideo est immortalis. Cap. LXXXIV. Euidens ratio immortalitatis ducitur ex animae rationalis inalterabilitate. Cap. LXXXV
 327  Aristotele doctore immortalis est anima, quo assertore intellectus humanus est impassibilis. Cap. LXXXVI
 328  
 329  
 330  
 331  Corruptibilis non est intellectus noster, qui Aristoteli est potentia huiusmodi, sed non hoc. Cap. LXXXVII
 332  Anima rationalis non habet agens, a quo corrumpi valeat; quocirca perseuerat immortalis. Cap. LXXXVIII
 333  Promitur ratio immortalitatis ab Ecstasi homines interimente. Cap. LXXXIX. Interire nullo modo potest anima rationalis, quae non habet qualitates elementarias, nec ab ijs afficitur. Cap. XC
 334  Aristoteli anima corrumpi non potest per se, neque per accidens. Cap. XCI
 335  Aperitur quartus fons argumentorum, detegendo habitudinem animae intellectricis ad alias essentias, quibus in proposito comparari valet; ac ratio immortalitatis ducitur ex eo, quod anima vegeta puelli separabilis est cum faetu ab utero matris. Cap. XCII. Anima rationalis genere differt a vegetali, et a sensitrice; adeoque est immortalis. Cap. XCIII
 336  
 337  
 338  Anima rationalis est immortalis, quia Intellectus et speculatiua potentia separari potest, sicut perpetuum a corruptibili: et collecta ratio tuetur illasa ab Alexandri, et Pomponatij responsionibus. Cap. XCIV
 339  
 340  
 341  Inferiores animae partes non sunt separabiles ad intellectus differentiam. Cap. XCV
 342  Immortalitatis ratio ducitur ex habitudine ipsius sensitire ad ipsum opinari. Cap. XCVI
 343  Educitur immortalitatis ratio ex eo quod opinari est aliud ab ipso sentire ac imaginari. Cap. XCVII
 344  Rationalis anima in operari non pendet a sensitrice, ut nec sentiens a vegetali, aut motrice; quare est immortalis. Cap. XCVIII. Noua perennitatis ratio colligitur ex habitudine phantasiae sensum externum, et mentis ad phantasiam. Cap. XCIX
 345  Ratio immortalitatis deducitur efficacior ex eodem loco, et fundamento. Cap. C. Habetur etiam ratio immortalitatis ex habitudine rationalis animae ad Artem. Cap. CI
 346  
 347  Sumitur ratio immortalitatis ex habitudine intellectus agentis ad animam, sine ex eo quod intellectus agens, et possibili sunt duae differentiae in anima necessario existentes. Cap. CII. Elicitur ratio immortalitatis ex habitudine intellectus ad visum. Cap. CIII
 348  Eruitur immortalitatis ratio ex habitudine animae rationalis ad omnia corpora naturalia. cap. CIV. Desumitur ratio immortalitatis ex habitudine animae ad animalia, et plantas. Cap. CV. Exoritur ratio immortalitatisex habitudine materiae ad formam generatim. Cap. CVI
 349  
 350  Anima probatur immortalis, quia esse separabile maxime inest substantiae, et proinde magis substantia est forma, quam materia. Cap. CVIII
 351  Aristoteli Anima rationalis est quod quid, et proinde immortalis. Cap. CVIIII
 352  Portij solutio propositis, nuper argumentis adhibita conuellitur, detecta separabilitate, quae arguit aeternitatem. Cap. CX
 353  Immortalis est Anima quae est separabilis a corpore, ut corpus est separabile ab anima. Cap. CXI. Anima ideo est immortalis in Peripato, quia forma separabilis attinet ad Metaphysicum. Cap. CXII
 354  
 355  
 356  Anima rationalis proprie non est natura, adeoque immortalis est. Cap. CXIII
 357  
 358  Immortalis est anima rationalis, quia non est finis a generante productus. Cap. CXIV. Perennis est anima rationalis, quia in corpore degens est res magis abstracta a materia, quam forma mathematica. Cap. CXV
 359  Separabilis est reipsa et immortalis anima, quam Aristoteles probat non esse puncta, quia puncta separari nequeunt a corpore, in quo sunt. Cap. CXVI. Anima rationalis ex eo conuincitur aeterna, quod animae mortales absque vegetaliesse non possunt. Cap. CXVII
 360  
 361  Anima tota in separabilis aliquas partes habet separabiles. Cap. CXVIII. Anima rationalis genere differt ab alijs quia sola est immortalis. Cap. CXIX
 362  Immortalitate donatur anima rationalis quae non est diuisibilis ad corporis partitionem, ut aliae. Cap. CXX. Anima nostra est immortalis, quia ratiocinatio corruptibilibus, et incorruptibilibus inesse potest. Cap. CXXI
 363  Immortalitatis ratio ducitur ex eo quod sermo de intellectu speculatiuo est alius a physico. Cap. CXXII
 364  Attributa separabilitatis, et immortalitatis communia sunt intellectui possibili, et agenti. Cap. CXXIII
 365  Intellectus agens et immistus, ut possibilis; unde anima dicenda est immortalis. Cap. CXXIV. Intellectus possibilis est impassibilis, ut agens. Cap. CXXV. Animae perennitas probatur ex eo quod intellectus agentis actio est substantia. Cap. CXXVI
 366  Alia ratio immortalitatis desumitur ex eo, quod intelelctus agens est honorabilior possibili. Cap. CXXVII
 367  Ratio immortalitatis colligitur ex differentia sensus, et intellectus quoad separabilitatem; et inseparabilitatem. Cap. CXXVIII. Separabilitatis et immortalitatis animae ratio depromitur ex eo, quod anima cognoscit uniuersalia intellectu separabili. Cap. CXXVIIII
 368  Immortalitatis ratio nectitur ex eo, quod, ut separabiles sunt res a materia, sic et quae circa intellectum. Cap. CXXX. Anima probatur immortalis, quia forma cuiusquo est hoc aliquid, seu quod quid est, et separabile. Cap. CXXXI
 369  Immortalis ostenditur esse anima ex eo, quod formarum aliae sunt separabiles, aliae non. Cap. CXXXII. Ratio immortalitatis elicitur ex eo, quod anima rationalis est magis separabilis a materia, quam sensitiua, et vegetalis; quae tamen reipsa sunt separabiles a subiecta materia secundum partes. cap. CXXXIII
 370  Anima deserit corpus in hominis interitu quare est immortalis. Cap. CXXXIV
 371  Immortalitatis ratio colligitur ex eo quod Anima egrediente viuens expirat, et corpus putrescit. Cap. CXXXV
 372  Ratio immortalitatis dueitur ex eo, quod anima senum morientum absoluitur a corpore sine dolore. Cap. CXXXVI. Immortalitatis ratio deducitur ex eo, quod anima in hominis obitu discedit a corpore. Cap. CXXXVII. Argumentum immortalitatis habetur ex eo, quod anima, dum a corpore separatur, diuinat futura. Cap. CXXXVIII
 373  Peripateticus animam ponere debet immortalem ex eo, quod Aristoteles in articulo mortis Dei misericordiam implorauerit. Cap. CXXXIX
 374  
 375  Iuxta sententiam Aristotelis Liber Quartus, In quo nostrae mentis aeternitas ostenditur ex ijs potissimum attributis, quae illi dedit Aristoteles, posteaquam homine iam defuncto separata penitus a corpore degit integria substantia sui generis in Uniuerso. Praefatio dictis dicenda contexens. Indicantur fontes, unde manare possunt ratiocinia intellectum humanum a corpore separatum et immortalem apud Aristotelem ostendentia, et primum ducitur ex habitudine intellectus possibilis ad agentem quoad prioritatem. Cap. I
 376  
 377  Ratio immortalitatis depremitur ex habitudine ad intellectum in corpore, et extra corpus degentem. Cap. II. Immortalitatis ratio deducitur ex eo quod intellectus substantia est aliquando separata. Cap. III
 378  
 379  Anima est immortalis Aristoteli, cui solus intellectus est perpetuus in nobis, et immortalis. Cap. IV
 380  Immortalitatis ratio ducitur ex eo quod allata conditiones ab Alexandro et alijs assignatur intellectui agenti. Cap. V
 381  Sumitur Immortalitatis ratio ex eo quod Aristoteles ait nos tum viuentes non reminisci eorum, quae mens nostra cognouerat antequam sciuemur; tum mortuos non reminisci eorum, quae viuentes agnoueramus. Cap. VI
 382  
 383  
 384  Elicitur immortalitas ex eo quod intellectus, quo post obitum superstites dicimur, est impassibilis. Cap. VII
 385  
 386  
 387  Habetur immortalitatis ratio ex eo quod intellectus humanus se habet ad omnes formas intelligibiles, ut materia prima ad omnes formas naturales. Cap. IX. Argumentum immortalitatis est, quod singuli naturaliter desideramus omnia scire. Cap. X
 388  Immortalitatis ratio sumitur ex quaestione ab Arist. proposita, utrum intellectus humanus in corpore degens intelligat mentes a materia separatas. Cap. XI
 389  
 390  Promitur ratio immortalitatis ex eodem loco aliter a Mantino translato, nempe affirmatiue. Cap. XII
 391  Intellectus noster est sine materia, ac proinde immortalis. Cap. XIII
 392  
 393  
 394  
 395  Intellectus humanus est simplex Aristoteli; adeoque perpetuus. Cap. XIV
 396  Noster intellectus est immortalis Aristoteli, cui est impassibilis absolute. Cap. XV. Intellectus humanus nulli quidquam habet commune apud Aristotelem; cui propterea est immortalis. Cap. XVI
 397  Noua ratio immortalitatis educitur ex eo, quod hominis actiones hic plurimae sunt. Cap. XVII
 398  Immortalitatis ratio ex eo desumitur, quod dantur viuentia, quibus unum solum inest functionum genus, quod est intelligere. Cap. XVIII
 399  
 400  Animae derennitas colligitur ex eo, quod virtus humana est animae, non corporis. Cap. XIX
 401  Ratio immortalitatis elicitur ex eo, quod felicitas est animae operatio. Cap. XX. Immortalitatis ratio habetur ex eo, quod Aristoteles ponit felicitatem humanam esse quid firmum et immutabile, assiduumque bonum ijs contingens quibus nulla contingit obliuio. Cap. XXI
 402  Aristoteles inquirens utrum calamitates viuentium turbare valeant felicitate mortuorum; sine utrum defuncto quid boni vel mali contingere valeat ex bonis aut malis viuentium ponit animam immortalem. Cap. XXII. Immortalis est anima Aristoteli, cui bona et mala viuentium afficiunt defunctos, ut res tragicae spectatores. cap. XXIII
 403  Immortalitatis ratio sumitur ex eo, quod Aristoteles asserit defunctos, qui sunt felices, non fieri miseros ex calamitatibus viuentium propinquorum; nec vicissim mortuos infelices fieri posse beatos ex viuentium amicorum prosperitatibus. Cap. XXIV
 404  Aristotele doctore intellectus humanus a coprore separatus est in uniuerso quoddam optimum, aeternam habens suijpsius intellectionem. Cap. XXV
 405  
 406  Intellectus humanus Aristoteli permanet post hominis dissolutionem. Cap. XXVI
 407  
 408  Colligitur immortalitatis ratio ex eo, quod anima intellectiua non est principium motus, seu natura. Cap. XXVII
 409  
 410  Ratio immortalitatis deducitur ex eo, quod Physicus non agit de omni anima, quia non potest contemplari rem ullam a materia abstractam. Cap. XXVIII
 411  Aristotele connumerans Daemonia inter substantias, ponit animas nostras immortales. Cap. XXIX
 412  
 413  
 414  
 415  
 416  
 417  Anima rationalis Aristoteli est quod quid est, et hoc aliquid per se subsistens: ac proinde immortalis. Cap. XXX. Anima rationalis Aristoteli ut fuerit separabilis proindeque perennis. Cap. XXXI. Aristoteles asserens Homines ob virtutis excellentiam fieri Deo, ponit animas nostras esse immortales. Cap. XXXII
 418  Immortalitatis ratio desumitur ex eo, quod Aristoteles ait Deum posse praua agere. Cap. XXXIII
 419  Aristoteles iubens Dijs templa condere, ac sacrificia facere nos debere, ponit animae rationalis immortalitatem. Cap. XXXIV. Alia ratio immortalitatis elicitur ex eo, quod Aristoteles ait, Heroibus distributa esse debere templa par regionem. Cap. XXXV
 420  Aristoteles ponens Genios, quibus aedificari templa, et fieri sacrificia debeant, supponit immortales esse rationales animas. Cap. XXXVI
 421  Aristoteli, animam rationalem esse immortalem, est principium verum syllogismi topici. Cap. XXXVII. Immortalitas Aristoteli est attributum, quo rationalis anima dissidet ab alijs. Cap. XXXVIII. Aristoteles supponit tamquam notum et euidens axioma, rationalem animam esse immortalem. Cap. XXXIX. Ratio immortalitatis educitur ex eo, quod animam rationalem materies appetit veluti diuinum quid: quum alias formas appetat sub ratione boni, et appetibilis tantum. Cap. XL
 422  Immortalitatis ratio sumitur ex eo, quod forma generationem promouens potest diligenter considerari a Metaphysico. Cap. XLI
 423  Noua ratio immortalitatis educitur ex eo, quod Aristoteles ponit formas physicas, et corruptibiles. Cap. XLII. Aristoteles ponit animae immortalitatem esse principium scientiae, ac demonstrationis. Cap. XLIII
 424  Aristoteli homo particeps est maxime diuinitatis, et omne diuinum habet vitam perpetuam, seu functionem vitae immortalem. Cap. XLIV. Intellectus humanus habet operationem perfectam secundum propriam virtutem qua diuina contemplatur; adeoque est immortalis Aristoteli. Cap. XLV
 425  Aristoteles intellectuit tribuens functionem praestantissimam ponit animam immortalem. Cap. XLVI
 426  Intellectus Aristoteli est praestantissimus et diuinissimus eorum, quae sunt in nobis, adeoque immortalis. Cap. XLVII. Immortalitatis ratio promitur ex eo, quod illa, circa quae versatur intellectus sunt obiecta praestantissima. Cap. XLVIII. Argumentum immortalitatis ductur ex eo, quod intellectio est assiduissima functio. Cap. XLIX
 427  Immortalitatis ratio colligitur ex eo, quod contemplatio voluptates habet puritate, nobilitate, ac stabilitate mirabiles. Cap. L
 428  Alia ratio perennitatis habetur ex eo, quod intellectus sapientis sibi sufficit ad contemplandum. Cap. LI. Imortalitatis alia ratio educitur ex eo, quod intellectio est per se ipsam expetibilis. Ratio immortalitatis ex eo sumitur, quod contemplatio est sine motu, ac negotio. Cap. LIII
 429  Alia ratio immortalitatis est ex eo ducta; quod ciuiles hominis actiones tendunt in aliam felicitatem. Cap. LIV. Elicitur immortalitatis ratio ex eo, quod vita contemplatiua post longitudinem vitae perfectae est praemium actionum moralium. Cap. LV
 430  Formatur immortalitatis ratio ex eo, quod contemplatio est operatio solius animae, non hominis compositi, ut actio moralis. Cap. LVI
 431  Hauritur immortalitatis artio ex eo, quod vita contemplatiua est operatio diuina, non pure humana. Cap. LVII. Nectitur immortalitatis ratio argumentum ex eo, quod anima rationalis vi et pretio excellit omnia longo interuallo, et speciatim quae sunt in nobis. Cap. LVIII
 432  Oritur alia immortalitatis ratio ex eo, quod Aristoteli dicitur intellectus maxime homo esse. Cap. LIX. Petitur immortalitatis ratio ex eo, quod Aristoteles homini tribuit vitam contemplatiuam felicissimam. Cap. LX. Mentis humanae operatio, ad vitae ciuilis discrimen a corpore separata, rationalis animae statum immortalem extra corpus conuincit in Peripato. Cap. LXI
 433  Humana mens eo probatur esse in Peripato perennis, quoniam Aristoteli functionem habet corporis non indigam, sed cui corpus officiat. Cap. LXII
 434  Aristoteles ponens Deos contemplandi solo munere pollentes, omnique actione, et effectione alia carentes, necessario ponit animas rationales post hominum interitum remanere a corpore separatas. Cap. LXIII
 435  Cognatio humanae intellectionis cum diuina, mentis humanae naturam a corpore separatam et immortalem detegit Aristoteli. Cap. LXIV
 436  Intelectio humana diuinae similis per seipsam pretiosa conuincit animae rationalis immortalitatem. Cap. LXV. Homino nato opus esse externa prosperitate ad felicitatem statuens Aristoteles supponit animam rationalem a corpore separatam immortalem. Cap. LXVI
 437  Corporis valetudinem esse bonum externum contemplationi, ideoque arguere animae rationalis immortalitatem. Cap. LXVII. Euasiones Alexandreorum ab argumentis e Morali Philosophia deductis pro immortalitate, ab Aristotele diruuntur. Cap. LXVIII
 438  Intellectus humanus optime affectus, homines Deo caros efficiens, immo carissimos, et amicos, Aristoteli rationalis animae immortalitatem arguit. Cap. LXIX
 439  Cura rerum humanarum, quam Aristotele doctore Dij habent, ostendit animae rationalis immortalitatem. Cap. LXX. Optimam rem appellans Aristoteles intellectum humanum animae rationalis immortalitatem ponit. Cap. LXXI. Cognatio summa intellectus humani cum Dijs ab Aristotele posita comprobat animorum immortalitatem. Cap. LXXII
 440  Delectatio, quam Dijs exhibet intellectus humanus, ostendit animae rationalis immortalitatem. Cap. LXXIII. Remuneratio, qua Dij probos homines afficiunt, animae docet immortalitatem in Peripato. Cap. LXXIV
 441  Felicitas summa, quam tribut Aristoteles homini sapienti, clare confirmat immortalitatem animae rationalis in Peripato. Cap. LXXV. Diuinae Prouidentiae placitum Aristotelicum animorum nostrorum immortalitatem ostendit. Cap. LXXVI
 442  Gubernationem optimam, qua Deus Aristoteli moderatur entia, rationalis animae detegit immortalitatem. Cap. LXXVII. Ordo rerum, qui dicitur ab Aristotele bonum ostentiale uniuersi, docet animae rationalis aeternitatem in Peripato. Cap. LXXVIII. In uniuerso ad Deum se habentes homines, ut in familia liberi, ex Aristotele conuincunt animae rationalis perennitatem. Cap. LXXIX
 443  Homine quum sint ea, quibus omnia communicant ad uniuersum, habent animas immortales Aristoteli. Cap. LXXX. Vitiorum poenas lui post obitum, et haberi disciplinam stabilem in anima separata incorruptibili ex Aristotelis decreto. Cap. LXXXI
 444  Praedictio futurorum certa, non ex somnio, demonstrat in Peripato rationalis animae immortalitatem. Cap. LXXXII. Inuisibilem hominem incedere non posse Aristoteli non ponenti rationalis animae immortalitatem. Cap. LXXXIII. Vox supra humana ex fluuio exiens demonstrat ex Aristotele rationalis animae immortalitatem. Cap. LXXXIV. Idem homo simul visus in locis distantissimis Aristoteli arguit rationalis animae immortalitatem. Cap. LXXXV
 445  Credendi modus validior humano demonstrat in Peripato rationalis animae immortalitatem. Cap. LXXXVI. Aristotelem de animae descensu agentem, posuisse rationalis animae immortalitatem. Cap. LXXXVII
 446  Eumdem Philosophum Sortes admittentem necessario ponere rationalis animae perennitatem. Cap. LXXXVIII. Oraculorum responsa ab Aristotele collaudata conuincunt immortalitatem animae rationalis. Cap. LXXXIX
 447  Aristoteles inquiens Deos aestimare sacrificia pro modulo facultatum nostrarum, gaudere pietate potius, quam sumptu, supponit animae rationalis immortalitatem. Cap. XC
 448  Aristoteles vota Deo faciens pro Genero suo aegrotante, animarum immortalitatem supponit. Cap. XCI. Rationalis animae immortalitas elicitur in ex eo quod Aristoteli solus homo Deos veneratur, et colit. Cap. XCII
 449  
 450  Timor Deorum, quem homines, ac speciatim Principes habere debent Aristoteli, monstrat in Peripato rationalis animae perennitatem. Cap. XCIII
 451  Aristoteles examinans veterum sententias de anima, non contradicit Platoni de animae immortalitate, quia similiter opinatur esse perpetuam. Cap. XCIV
 452  
 453  
 454  Intellectus, et eius operatio quum sit sine materia, est a corpore separatus, vel saltem separabilis, et immortalis. Cap. XCV
 455  
 456  Intellectum Aristoteli esse immortalem, cui dicitur mens nostra esse extra sensum quum fuerit in phantasmatibus. Cap. XCVI
 457  Intellectus humanus aliquando suo munere fungens iis, quae sunt in animae phantasmatibus, aut intelligentijs, ostendit animae rationalis ammortalitatem apud Aristotelem. Cap. XCVII
 458  Intellectus contemplatiuus, qui est finis actiui demonstrat animae rationalis immortalitatem. Cap. XCVIII
 459  Possessio, electioque bonorum corporis et aliorum, faciens nos maxime considerare Deum, Aristoteli arguit immortalitatem animae rationalis. Cap. IC
 460  Electio, possessioque bonorum vitiosa nobis impediens Dei considerationem, ostendit Aristoteli notam fuisse rationalis animae perpetuitatem. Cap. C. Vita scelestorum pessima non permittens Dei cultum Aristoteli probat animae rationalis immortalitatem. Cap. CI
 461  Terminus praestantissimus animae, qui finis est, et scopus probitacis, ac moralis felicitatis in alium scopum subordinatus Aristoteli demonstrat animae perennitatem. Cap. CII. Immortalitas animae rationalis ex eo deducitur quod Aristoteles affert caussiam cur iustius sit opitulari mortuis quam viuis. Cap. CIII
 462  Immortalitatis animae ratio deducitur ex eo, quod Aristoteli nos aliquando bene habemus, ut Deus semper. Cap. CIV
 463  
 464  Impietas aduersus Deos, et Daemones, et circa defunctos ab Aristotele proposit a confirmat animorum immortalitatem in Peripato. Cap. CV
 465  Immortalitatem animae rationalis Aristotelem professum fuisse, confessumue, multiplici suorum discipulorum, et classicorum Interpretum fere omnium testimonio comprobatur, non penitus reluctante Alexandro Aphrodiseo. Cap. CVI
 466  
 467  
 468  
 469  
 470  
 471  Peroratio totius operis. Caput ultimum
 [sans numérotation]  Approbationes utriusque Fori
 [sans numérotation]  Index
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  
 [sans numérotation]  Errata. Registrum
 [sans numérotation]  Bibliographie

Afin d'éviter les soumissions automatisées, veuillez recopier le code ci-contre :